Om al vast in de agenda te zetten...

De afgelopen tijd hard samengewerkt met kunstenares Nanon Morsink, ook uit Hengelo. Resultaat is het project 'Longstockings' dat uitmondt in een gezamenlijke expositie in het Hengelose Rabotheater. Op zaterdag 5 april is daar om 16.00 uur de feestelijke opening. Dan presenteren we eveneens ons fotoboek 'Longstockings'....

Klik op onderstaande foto voor vergroting.

'Spaghetti' nog steeds te koop of te bestellen

Het fotoboek 'Spaghetti' maakte ik samen met tekstcollega Miriam Janssen, over en met revalidanten van revalidatiecentrum Roessingh uit Enschede.

'Spaghetti' is voor € 12,50 te koop in de winkels van boekhandel Broekhuis in Almelo, Enschede en Hengelo, of direct te bestellen via de website van: Roessingh.

Boekenweektip: fotoboek 'Spaghetti'

Omslag fotoboek 'Spaghetti' 

In de Boekenweek kun je natuurlijk ook een fotoboek aanschaffen. Een boek is een boek is een boek, nietwaar. Maar denk ook eens aan het fotoboek 'Spaghetti' dat ik maakte samen met tekstcollega Miriam Janssen, over en met revalidanten van revalidatiecentrum Roessingh uit Enschede. Pier van Dijk tekende voor de vormgeving van dit boek waarvan Gerda Havertong op 10 december het eerste exemplaar in ontvangst nam. 

 'Spaghetti' is voor € 12,50 te koop in de boekwinkels van Broekhuis in Almelo, Enschede en Hengelo, of direct te bestellen via de website van: Roessingh.

Uit de inleiding van 'Spaghetti'

Spaghetti; de saus

Met fier opgeheven hoofd staat ze voor mijn camera. Haar linkerarm gestrekt, haar linkerbeen, zonder onderbeen, dat is geamputeerd, op de barre voor de spiegels in de balletzaal. De houding klopt, de kleding klopt en de omgeving klopt. Zo wil Sandra Leccis afgebeeld worden. Als ballerina waarbij haar geamputeerde been duidelijk zichtbaar is. Dapper, maar zeker ook confronterend. Zowel voor beschouwers van de foto als voor haar zelf. Zo voor de spiegels staand. Juist dit is kenmerkend voor het project Spaghetti, waarbij revalidanten en oud-revalidanten van Roessingh in woord en beeld hun emoties uiten. De deelnemers werden door taalcoach Miriam Janssen begeleid in het verwoorden van hun gevoelens. Als fotograaf en beeldend kunstenaar ging ik met hen aan de slag om in beeld te brengen wat hen bezighoudt. Veel werk en zeker intensief. Kunstzinnig is het idee van Cindy van den Belt. Ze wil het door een herseninsult tegenstribbelende deel van haar lichaam in zwarte kleding hullen en het andere deel in wit. In de studio zoeken we samen naar poses. Zo heeft ieder een eigen verhaal. Soms heel ingetogen en intiem, zoals bij Liliane Stoevenbeld. Haar hond Perla, meer dan een maatje, sleepte haar door moeilijke perioden heen. Dan weer sprookjesachtig, zoals Monique Klein. Na een herseninsult is ze zoekende om haar evenwicht te hervinden. Giulia Gatti gaat voor stoer, waarbij haar Italiaanse bloed gezien mag worden. Paardrijden hielp haar onmiskenbaar op weg om te kunnen lopen. Straks gaat ze, net als haar vader, motorrijden. Martijn Lambrechts kiest voor ´niet-gehandicapte´, gewoon als vader die met zijn kinderen speelt. Bertjan Mulder wil ondanks MS niet alleen afhankelijk zijn van de hulpmiddelen, maar zelf de regie blijven houden. Zo heeft iedereen een eigen verhaal bij de foto(s). Als fotograaf zocht ik steeds een manier om dat treffend in beeld te brengen, met daarbij een passende locatie. Uiteindelijk komt bij iedereen één ding naar boven en dat is levenskracht. Het is niet makkelijk. Toch blijft ieder op zijn of haar manier doorgaan. Je voelt je mentaal en fysiek soms als spaghetti. Als je daarmee iets wilt bereiden, is spaghetti alleen niet genoeg. Dat heeft weinig smaak. Het gaat er om wat jij er aan toe kunt voegen en dat is saus. Die moet je zelf maken. Want met saus breng je spaghetti pas op smaak.

Jan Beerling.

Dagblad Tubantia:  (klik op afbeelding voor groter)

'Is hij écht fotograaf?'

©Foto: Bert van der Molen

Column - Anders, ja heel anders, zijn de foto's geworden die ik gemaakt heb voor mijn nieuw fotoboek 'Spaghetti'. Anders dan de foto's van mijn vorige boek 'StaringU!' Die foto's maakte ik tijdens mijn eigen revalidatie. Ik was toen intern bij revalidatiecentrum Roessingh in Enschede. De foto's heb ik daar gemaakt in een geïmproviseerde fotostudio. Vrienden transporteerden mijn apparatuur, ik nodigde mede-revalidanten uit om op de foto te gaan. Dertien stuks reageerden. Diverse bladen hebben foto's uit die serie gebruikt en ik heb de serie regelmatig geëxposeerd. Intussen ging ik verder met het maken van andere eigen werk. Ik noem mezelf dan wel eens rolstoelfotograaf maar ik fotografeer meer dan alleen maar rolstoelen. Veel van mijn werk als fotograaf en beeldend kunstenaar gaat over identiteit en de zoektocht naar wie je eigenlijk bent. Wat kenmerkt jou. Als afsluiting van 'StarringU!' stelde ik het gelijknamige fotoboek samen dat ik in januari vorig jaar in eigen beheer ben gaan uitgeven. Het werd goed ontvangen en ik heb er een kleine honderd van verkocht. Verdeeld over het hele land en eentje zelfs naar België. De foto van de voorpagina is zelfs opgenomen in het kunstboek Jaart 2013. Het Roessingh stelde mij in de gelegenheid mijn boek tijdens een zorgmarkt te overhandigen aan prinses Margriet. Tijdens het vervolgcontact met Roessingh ontstond het idee voor een nieuw boek, maar dan toch weer anders.
Leek me mooi om naast de foto's dit keer ook de eigen verhalen van revalidanten mee te nemen. Oud-collega Miriam Janssen van het creatief centrum waar ik vroeger werkte en schrijfcoach, vond ik bereid de deelnemers te begeleiden in het schrijven van eigen teksten. Bevriend kunstenaar en vormgever Pier van Dijk wilde de vormgeving doen. In mei dit jaar startten we met de werving, veertien deelnemers dit keer. Iedereen heeft hard gewerkt en het boek is bijna klaar. Komende week naar de drukker en op tien december de presentatie. De fotografie vroeg dit keer veel organisatie. Bij iedereen zocht ik niet alleen een passende manier maar ook een geschikte locatie. Twee sessies heb ik in de studio gedaan. De andere bij een brandweerkazerne, jachthaven, theaterzaal, buurtspoorweg, balletzaal en nagelstudio, om maar wat te noemen. Alles ging prima en de ontvangst en medewerking was overal hartverwarmend. Achteraf moest ik om een voorval lachen dat ik overigens zelf gemist heb. Bij één locatie buiten, kon een toekijkende voorbijganger zich uiteindelijk niet meer inhouden en vroeg aan mijn assistent: 'Is die man écht fotograaf?'

Golf

Mooi zijn de witte wolken die ik vanuit mijn tuin over zie komen. Het is prachtig weer en vanuit mijn keukenraam zie ik fraaie wolken. Ik ga naar buiten want als wolkenliefhebber wil ik daar van genieten. In de hogere luchtlagen drijven van die grote statige ‘bloemkoolwolken’ die het altijd goed doen op foto’s. Vooral op zwart/ wit foto’s. Ik kijk omhoog en zie wat lager een grote grijze flard wolk bewegen. Iets sneller schuift hij onder zijn grote witte broeder door. Blijkbaar staat in de lagere luchtlaag meer wind. Hier kan ik me uren mee vermaken en ik vind het jammer dat ik zo laag woon. Het liefst woon ik op flinke hoogte in een Penthouse. Als het even kan ook nog met een ruime studio. Kan ik de wereld van bovenaf gade slaan en genieten van de horizon. Van de wolken die ik dan voorbij zie schuiven. Lekker met een kop koffie op mijn dakterras of ’s avonds met een wijntje of een glas Belgisch bier. Jaren geleden woonde ik wat hoger. Niet zo heel hoog maar in verhouding tot mijn woonomgeving net hoog genoeg. Ik keek uit over een deel van de bebouwing. Maar het mooiste was de grote glazen fabriekshal waar ik van een afstandje op uit keek. De hal rees in zijn omgeving omhoog. Van vaag groen glas waren de zijkanten waar de zon in de zomer achter onder ging. Vanuit mijn keukenraam kon ik dat het beste zien. Door de zakkende zon lichtte het glas helder groen op en kreeg de kleur van zeewater. Onder het koken stond ik dan hele tijden mijmerend naar buiten te kijken. Soms ten koste van het eten. Ik stelde me voor dat het gebouw boordevol zeewater zat. Nog even wachten en dan barst het open. Dan komt al dat water naar buiten in één grote golf.

Gezocht: realidanten en oud-revalidanten van Roessingh

Ik zoek revalidanten en oud-revalidanten van revalidatiecentrum Roessingh in Enschede. Revalideer je in Roessingh of heb je er gerevalideerd, geef je dan op voor het unieke project 'Spaghetti'. Mijn vorige project 'StarringU!' was de aanleiding voor het opzetten van 'Spaghetti'. Deelnemers gaan dit keer niet alleen op de foto zoals ze zelf willen, maar kunnen in plaats daarvan ook gedichten, korte verhalen of iets anders schrijven. Op de foto gaan én iets schrijven kan ook. Er zijn nog enkele plekken vrij voor deelname aan 'Spaghetti'.

Hoofdzaken

© Foto Jan Beerling

 

Deze column van mij publiceerde uitgeverij Wegener eerder in haar huis-aan-huisbladen. Kwam hem weer tegen en moest lachen.

 

Column - Ik zag een vreemd uitziend aapje. Grote ogen, mond open. Het beestje was duidelijk bang. Mannen en vrouwen in witte jassen er om heen. Maar iets was niet in orde. Het hoofd van het arme beestje zat niet op zijn eigen lichaam, hoorde ik de wetenschapper zeggen. Het was op tv en ik kwam er tijdens het zappen langs. Trots vertelde de onderzoeker dat het hem gelukt was het hoofd van een aapje los te schroeven en op een ander lichaam vast te knopen. Hij had niet alles vastgemaakt, vertelde hij nog. Want dat was voor dit onderzoek niet nodig. Daarom was het te veel werk. Zijn doel was alleen maar aan te tonen dat het mogelijk is. Straks kan het ook bij mensen en dan knoopt hij wel alles weer aan elkaar. Eerst was ik verbijsterd. Afschuwelijk vond ik het. Maar ik zag ook de mogelijkheden. Medici transplanteren al allerlei losse onderdelen en het hoofd is ook een los onderdeel. Vingers en zelfs een hand kunnen ze er tegenwoordig al weer aan zetten. Borsten worden vergroot en via spammail krijg je voortdurend aanbiedingen voor penisvergrotende middelen. Dus waarom niet meteen je complete lichaam vervangen voor iets dat je beter bevalt. Sekseveranderende operaties zijn niet meer nodig. Gewoon het hoofd meteen op een vrouwen-, dan wel mannenlichaam plakken en de rest gaat vanzelf. Ik zelf zou een lichaam uitzoeken dat nog een beetje redelijk kan lopen. Het lichaam van een sporter hoef ik niet. Dat moet je ook bijhouden en dat is erg vermoeiend. Liever een doorsnee lichaam dat niet te veel onderhoud vraagt. Dat met een beetje beweging op zijn tijd tevreden is. Zal eens beginnen met om mij heen te kijken naar een geschikte kandidaat. Want je weet maar nooit. Wanneer het zo ver is wil ik toch wel een geschikte donor achter de hand hebben.